Dobro wspólne, solidaryzm i subsydiarność w teorii i lokalnej praktyce. Kościół katolicki wobec kryzysu państwa polskiego w okresie II wojny światowej na przykładzie Kolbuszowej

Nauczanie społeczne Kościoła katolickiego, promujące dobro wspólne, solidarność i subsydiarność, znalazło praktyczne zastosowanie podczas II wojny światowej, gdy Kościół katolicki współpracował z władzami II Rzeczypospolitej dotkniętej kryzysem instytucjonalnym. Według autora, to antykryzysowe i stabilizujące wsparcie Kościoła było najbardziej pożądane dla państwa o ograniczonej suwerenności.

Duchowieństwo polskie działające w administracji zastępczej przyczyniło się do ciągłości państwa i kształtowania pożądanych postaw Polaków, na których wpływ miały totalitarne ideologie i administracja okupacyjna. Zadania realizowane pro publico bono przez zaangażowanych księży były częścią koncepcji politycznej, którą warto wykorzystać w przyszłości po odpowiednim dostosowaniu.

Common good, solidarity and subsidization in theory and local practice. The Catholic Church in the face of the Polish state’s crisis during World War II illustrated with an example of Kolbuszowa.

The social teaching of the Catholic Church, promoting common good, solidarity and subsidization, was practically manifested during World War II when the Catholic Church cooperated with the authorities of the Second Republic of Poland affected by the institutional crisis. According to the author, this anti-crisis and stabilizing support of the Church was most desirable for the state with limited sovereignty.

The Polish clergy acting in the substitute administration contributed to the continuity of the state and to the formation of the desirable behaviour of the Poles on whom totalitarian ideologies and the occupation administration exerted influence. The tasks which were performed pro public bono by committed priests were part of political conception, which is worth using in the future after adapting accordingly.

Le bien commun, la solidarité et la subsidiarité en théorie et en pratique locale. L’Église catholique face à la crise de l’État polonais pendant la Seconde Guerre mondiale, illustré par l’exemple de Kolbuszowa.

L’enseignement social de l’Église catholique, promouvant le bien commun, la solidarité et la subsidiarité, s’est manifesté de manière pratique pendant la Seconde Guerre mondiale lorsque l’Église catholique a coopéré avec les autorités de la Deuxième République de Pologne touchées par la crise institutionnelle. Selon l’auteur, ce soutien anti-crise et stabilisateur de l’Église était le plus souhaitable pour l’État à souveraineté limitée.

Le clergé polonais agissant dans l’administration de substitution a contribué à la continuité de l’État et à la formation du comportement souhaitable des Polonais sur lesquels les idéologies totalitaires et l’administration d’occupation exerçaient une influence. Les tâches réalisées pro public bono par des prêtres engagés faisaient partie d’une conception politique qui mérite d’être utilisée à l’avenir après une adaptation appropriée.