„Ustanowisz ich książętami po całej ziemi” (Ps 45,17) Wstawiennictwo św. Andrzeja apostoła według formularzy mszalnych Kościoła zachodniego

Celem czczenia świętych w liturgii jest sakramentalne uczestnictwo wszystkich wiernych w wydarzeniu Chrystusa. Świętości świętych wyraźnie podkreślają ten aspekt, ponieważ podczas zgromadzenia liturgicznego, które jest widocznym współdzieleniem Kościoła, dochodzi do zjednoczenia wspólnoty odkupionych we wszystkich czasach w Chrystusie. Święty Andrzej Apostoł, jeden z pierwszych uczniów Jezusa i brat św. Piotra, od początku istnienia Kościoła, był szczególnie czczony. Był pierwszym wezwany przez Pana, a swojego brata, św. Piotra, zaprowadził do Mesjasza. Zgodnie z tradycjami Ojców Kościoła, św. Andrzej głosił Ewangelię w Scytii, w Pontusie, Kapadocji i Bitynii. Jego męczeńska śmierć na krzyżu w Patras zatwierdziła jego działalność ewangelizacyjną w Achai.

Teksty mszalne przedstawiają św. Andrzeja przede wszystkim jako apostoła, nauczyciela, przewodnika i orędownika. Pierwsze z tych terminów wskazują na św. Andrzeja jako przykład powołania, wiary, zaufania w Chrystusa i wytrwałości aż do jego męczeńskiej śmierci na krzyżu. To powiązanie między tajemnicą krzyża Chrystusa a śmiercią krzyżową św. Andrzeja zostało zarejestrowane przede wszystkim w liturgicznych tekstach dawnych tradycji hiszpańskich i galickich. Święty Andrzej, ze względu na swoje wiernopodobne głoszenie dobrej nowiny i męczeńską śmierć, zasłużył na uczestnictwo w triumfie ukrzyżowanego Chrystusa. Wstawiennictwo świętego dotyczy osiągnięcia dóbr wiecznych, wolności od grzechu, namiętności, a przede wszystkim wstawiennictwa w osiągnięciu dóbr wiecznych. Spojrzenie na postać św. Andrzeja przez pryzmat czytań biblijnych może zwrócić uwagę na jego wiarę, posłuszeństwo i przede wszystkim na oddawanie czci Chrystusowi jako Bogu.

“I will cause your name to be remembered in all generations” (Ps 45[44],17). The intercession of St Andrew the Apostle according to the Missal of Western Church

The aim of veneration of the saints in the liturgy is the sacramental participation of all believers in the Christ event. Feast days of the saints clearly highlight this aspect, as during the liturgical assembly, which is visible communion of the Church, there is the union of the community of the redeemed of all time in Christ. St Andrew the Apostle, one of the first disciples of Jesus and St Peter’s brother, from the beginning of the existence of the Church, has been venerated in a special way. He was the first one called by the Lord, and he brought his brother, St. Peter, to the Messiah. According to the traditions of the Church Fathers, St Andrew preached the Gospel in Scythia, in Pontus, Cappadocia and Bithynia. His martyr’s death on the cross in Patras sealed his evangelizing activity in Achaia.

The Mass texts show St Andrew primarily as an apostle, teacher, guide and advocate. The first of these terms indicate St Andrew as an example of vocation, faith, trust in Christ and perseverance until his martyrdom on the cross. This relationship between the mystery of the cross of Christ and the death of St Andrew’s cross was recorded primarily in the liturgical texts of old Spanish and Gallic traditions. St Andrew, due to his faithful preaching of the good news and his martyred death, well deserved to participate in the triumph of crucified Christ. The intercession of the saint concerns attaining eternal goods, freedom from sin, passion, and above all intercession in achieving eternal goods. A look at the figure of St Andrew through the lens of biblical readings can draw attention to his faith, obedience, and above all to worshipping Christ as God.

„Je ferai en sorte que ton nom soit rappelé dans toutes les générations” (Ps 45[44],17). L’intercession de Saint André l’Apôtre selon le Missel de l’Église occidentale

L’objectif de la vénération des saints dans la liturgie est la participation sacramentelle de tous les croyants à l’événement du Christ. Les fêtes des saints mettent clairement en évidence cet aspect, car lors de l’assemblée liturgique, qui est la communion visible de l’Église, il y a l’union de la communauté des rachetés de tous les temps en Christ. Saint André l’Apôtre, l’un des premiers disciples de Jésus et frère de Saint Pierre, a été vénéré de manière particulière dès le début de l’existence de l’Église. Il a été le premier appelé par le Seigneur, et il a amené son frère, Saint Pierre, vers le Messie. Selon les traditions des Pères de l’Église, Saint André a prêché l’Évangile en Scythie, en Pont, en Cappadoce et en Bithynie. Sa mort de martyr sur la croix à Patras a scellé son activité évangélisatrice en Achaïe.

Les textes de la messe présentent Saint André principalement comme un apôtre, un enseignant, un guide et un avocat. Les deux premiers termes indiquent que Saint André est un exemple de vocation, de foi, de confiance en Christ et de persévérance jusqu’à son martyre sur la croix. Cette relation entre le mystère de la croix du Christ et la mort de Saint André sur la croix a été enregistrée principalement dans les textes liturgiques des anciennes traditions espagnoles et gauloises. Saint André, en raison de sa prédication fidèle de la bonne nouvelle et de sa mort martyre, méritait bien de participer au triomphe du Christ crucifié. L’intercession du saint concerne l’obtention des biens éternels, la liberté du péché, des passions, et surtout l’intercession dans l’obtention des biens éternels. Un regard sur la figure de Saint André à travers le prisme des lectures bibliques peut attirer l’attention sur sa foi, son obéissance, et surtout sur l’adoration du Christ comme Dieu.