Obrona narodowa w projektach i postanowieniach Konstytucji z 22 lipca 1952 r.

Projekt Konstytucji PRL został rozpatrzony i jednogłośnie przyjęty przez Sejm Ustawodawczy na sesji wiosennej w czasie 107 posiedzenia plenarnego sejmu 22 lipca 1952 r. Wraz z Konstytucją Sejm uchwalił ustawę konstytucyjną, tj. przepisy wprowadzające Konstytucję PRL. Jej zapisy wprowadziły stalinowski model państwa, uwzględniając tylko w niewielkim stopniu polską tradycję ustrojową.

Konstytucja nie przewidywała istnienia urzędu prezydenta, którego obowiązki miała przejąć Rada Państwa. Artykuł 25 konstytucji nadawał uprawnienia Radzie Państwa do obsadzania stanowisk cywilnych i wojskowych. Utrzymano zasadę oddzielenia kościoła od państwa.

Sprawy wojska i obronności zostały ujęte w dziewięciu spośród 91 artykułów ustawy zasadniczej. Artykuł 78 głosił, że obrona ojczyzny jest najświętszym i zaszczytnym obowiązkiem patriotycznym każdego obywatela Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Artykuł 79 przypominał o czujności wobec wrogów narodu, zaś zdrada ojczyzny będzie karana całą surowością prawa jako najcięższa zbrodnia.

Konstytucja wyznaczyła priorytetowe cele Polski, które miały polegać na umacnianiu państwa ludowego i urzeczywistnianiu wielkich idei socjalizmu. Zaś „każdemu, kto ośmieliłby się podnieść rękę na tak szczytne wartości, władza ludowa była przygotowana i zdecydowana tę rękę odjąć”. Była to cecha charakterystyczna dla prawa karnego Polski Ludowej, gdzie wartością nadrzędną nad prawami jednostki był specyficznie rozumiany interes społeczny.

Ustawa konstytucyjna wprowadziła nową nazwę państwa polskiego, Polska Rzeczpospolita Ludowa, która obowiązywała do 29 grudnia 1989 r.

National Defence in Drafts and Provisions of the Constitution of 22 June 1952

The draft of the Constitution of the People’s Republic of Poland was examined and unanimously adopted by the Legislative Sejm at its spring session, during the 107th plenary session of the Sejm on 22 July 1952. Apart from the Constitution, the Sejm passed a constitutional act, i.e., laws that enacted the Constitution of the People’s Republic of Poland. Its provisions introduced the Stalinist model of the state, in which the Polish political tradition was hardly taken into account.

The Constitution did not provide for the office of the President, whose duties were to be taken over by the Council of State. Article 25 of the Constitution empowered the Council of State to fill civil and military posts. The principle of separation of church and state was maintained.

Military and defence matters were included in nine of the 91 articles of the Constitution. Article 78 stipulated that the defence of the homeland was the most sacred and honourable patriotic duty of every citizen of the People’s Republic of Poland. Article 79 reminded citizens of the need for vigilance against enemies of the nation and emphasized that betrayal of the country would be punished with all the severity of the law as the gravest crime.

The priority goals for Poland established by the Constitution focused on strengthening the people’s state and implementing the great ideas of socialism. And “anyone who would dare to raise a hand against such noble values would have this hand cut by the people’s government”. This was a characteristic feature of the criminal law of People’s Poland, where the specifically perceived public interest was superior to individual rights.

The Constitutional Act introduced a new name for the Polish state, the People’s Republic of Poland, which remained in force until 29 December 1989.

La défense nationale dans les projets et les dispositions de la Constitution du 22 juin 1952

Le projet de Constitution de la République populaire de Pologne a été examiné et adopté à l’unanimité par le Sejm législatif lors de sa session de printemps, au cours de la 107e session plénière du Sejm le 22 juillet 1952. En plus de la Constitution, le Sejm a adopté une loi constitutionnelle, c’est-à-dire des lois qui ont mis en œuvre la Constitution de la République populaire de Pologne. Ses dispositions ont introduit le modèle stalinien de l’État, dans lequel la tradition politique polonaise était à peine prise en compte.

La Constitution ne prévoyait pas le poste de Président, dont les fonctions devaient être reprises par le Conseil d’État. L’article 25 de la Constitution habilitait le Conseil d’État à pourvoir aux postes civils et militaires. Le principe de séparation de l’Église et de l’État a été maintenu.

Les questions militaires et de défense ont été incluses dans neuf des 91 articles de la Constitution. L’article 78 stipulait que la défense de la patrie était le devoir patriotique le plus sacré et le plus honorable de chaque citoyen de la République populaire de Pologne. L’article 79 rappelait la nécessité de vigilance contre les ennemis de la nation et soulignait que la trahison du pays serait punie avec toute la sévérité de la loi en tant que crime le plus grave.

Les objectifs prioritaires pour la Pologne établis par la Constitution étaient axés sur le renforcement de l’État populaire et la mise en œuvre des grandes idées du socialisme. Et „quiconque oserait lever la main contre de telles valeurs nobles aurait cette main coupée par le gouvernement populaire”. C’était une caractéristique du droit pénal de la Pologne populaire, où l’intérêt public, tel qu’il était perçu, primait sur les droits individuels.

La loi constitutionnelle a introduit un nouveau nom pour l’État polonais, la République populaire de Pologne, qui est resté en vigueur jusqu’au 29 décembre 1989.